World Music Day.....

(SANgeet)

कृष्णमेघ.....

Under SaMe Sky.....

ही चंद्र-उदयिनी वेळा

घननीळ काठ मेघांचे

भरतीच्या क्षितिजावरुनी

घर दूर जसे सजणाचे...

तू उभी अधोमुख येथे

निद्रेचा उधळून जोग

गर्भात धरित्रिच्याही 

ये जशी फुलांना जाग...

बहरात दुःख अनवाणी

की पैलथडीची रात...

माझाच स्पर्श सर्पाचा

अमृतमय माझे हात...

अंधार कडे घेऊन

हे कोण रडाया आले?

दृष्टीत अरण्यामधले

मातीचे चंदन ओले...

तरि तुझ्या कुशीचा रंग

शरिरावर माझ्या उमटे

की चिंब अभंगामधला 

भगवंत स्मृतीवर दाटे.....

- ग्रेस

तुला मी पाहिले.....

RARE combination..... :P

टीटवाळ्याचा गणपती अजिंठा च्या गुहेत..... 

लाख चुका असतील केल्या, केली पण प्रीती.....

❢ ❢

अखेरचे येतिल माझ्या हेच शब्द ओठी

लाख चुका असतील केल्या, केली पण प्रीती

इथे सुरु होण्याआधी संपते कहाणी

साक्षीला केवळ उरते डोळ्यांतिल पाणी

जखम उरी होते ज्यांच्या तेच गीत गाती

सर्व बंध तोडुनि जेव्हा नदी धुंद धावे

मीलन वा मरण पुढे हे तिला नसे ठावे

एकदाच आभाळाला अशी भिडे माती

गंध दूर ज्याचा आणिक जवळ मात्र काटे

असे फूल प्रीती म्हणजे कधी हाय वाटे

तरी गंध धुंडित धावे जीव तुझ्यासाठी

आर्त गीत आले जर हे कधी तुझ्या कानी

गूज अंतरीचे कथिले तुला या स्वरांनी

डोळ्यांतुन माझ्यासाठी लाव दोन ज्योती

कवी - मंगेश पाडगावकर

काय रे देवा…..

आता पुन्हा पाऊस येणार , मग आकाश काळं निळं होणार,

मग मातीला गंध फुटणार , मग मधेच वीज पडणार,

मग तूझी आठवण येणार, काय रे देवा…..

मग ती आठवण कुणाला दाखवता नाही येणार,

मग मी ती लपवणार,मग लपवुनही ती कुणाला तरी कळावसं वाटणार,

मग ते कोणीतरी ओळखणार,

मग मित्र असतील तर रडणार , नातेवाईक असतील तर चिडणार,

मग नसतच कळलं तर बरं, असं वाटणार…

आणि ह्या सगळ्याशी तुला काहीच देणं घेणं नसणार..

काय रे देवा…..

मग त्याच वेळी दूर रेडियो चालू असणार, मग त्यात एखादं जुनं गाणं लागलेलं असणार्,

मग त्याला एस. डी. बर्मननी चाल दिलेली असणार्, मग साहिल ने ते लिहिलेलं असणार्,

मग ते लतानी गायलेलं असणार्…,

मग तु ही नेमकं आत्ता हेच गाणं ऐकत असशील का? असा प्रश्न पडणार्,

मग उगाच छातीत काहीतरी हुरहुरणार, मग ना घेणं ना देणं पण फुकाचे कंदील लागणार्….

काय रे देवा…..

मग खिडक्यांचे गज थंडगार होत जाणार्.., मग त्याला आकाशाची आसवं लगडणार्..,

मग खिडकीत घट्ट बांधून ठेवलेल्या आपल्या पालथ्या मूठीवर ते टपटपणार्….,

मग पाच फूट पाच इंच देह अपूरा अपूरा वाटणार, मग ऊरी फुटुन जावसं वाटणार, छाताडातून हृदय काढून त्या शूभ्र धारेखाली धरावासा वाटणार्…,

मग सारं कसं मूर्खासारखं उत्कट उत्कट होत जाणार्,

पण तरीही श्वासाची लय फक्त कमी जास्त होत राहाणार, पण बंद नाही पडणार्,

काय रे देवा…..

पाउस पडणार्.. मग हवा हिरवी होणार..मग पाना पानात हिरवा दाटणार्,

मग आपल्या मनाचं पिवळं पान देठं मोडून हिरव्यात शीरू पहाणार, पण त्याला ते नाही जमणार्,

मग त्याला एकदम खरं काय ते कळणार्, मग ते ओशाळणार्,

मग पुन्हा शरीराशी परत येणार, सर्दी होऊ नये म्हणून देहाला वाफ घ्यायला सांगणार, चहाच्या पाण्यासाठी फ्रीजमध्ये कुडमुडलेलं आलं शोधंणार्,

एस. डी. चं गाणही तोपर्यंत संपलेलं असणार्,रेडियोचा स्लॉट भरलेला असणार्,

मग 'ती' च्या जागी 'ती' असणार, 'माझ्या' जागी 'मी' असणार्, कपातलं वादळ गवती चहाच्या चवीने पोटात निपचित झालेलं असणार…..

काय रे देवा…..

पाऊस गेल्यावर्शी पडला, पाऊस यंदाही पडतो..  पाऊस पुढच्या वर्षीही पडणार्….

काय रे देवा…..

-संदीप खरे

बूँदों के मोती.....